Έχουν περάσει σχεδόν δυο μήνες από τη στιγμή της επιστροφής μου στην Ελλάδα.Για την ακρίβεια ένας μήνας και είκοσι έξι μέρες. Ναι τις μετράω.Γιατί κάθε μέρα που περνάει με πάει λίγο πιο μακριά από εκεί που πραγματικά θα ήθελα να είμαι.Γιατί κάθε μέρα μου λείπουν όλο και πιο πολύ οι φίλοι που έκανα εκεί.Γιατί περνάω τις ώρες μου αναπολώντας τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε και που ότι κι αν συμβεί εδώ σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσει να τις φτάσει.Γιατί καθώς βυθίζομαι στα βιβλία μου το μυαλό μου ακόμα περιπλανιέται στους δρόμους της Braga σαν να μην έφυγε ποτέ.Και κάπως έτσι περνάνε οι μέρες δίχως νόημα.Περνάνε δίχως να έχει συμβεί τίποτα το συναρπαστικό-γιατί η έννοια του συναρπαστικού έχει αλλάξει πλέον ολοκληρωτικά στο μυαλό μου-.Τίποτα δεν με ενθουσιάζει,τίποτα δεν με εξιτάρει και τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με όσα ζήσαμε εκεί.Οι φίλοι που περίμεναν με ανυπομονησία την επιστροφή μου πλέον δεν αντέχουν να με ακούν να περιγράφω την ανεπανάληπτη εμπειρία μου,έχουν βαρεθεί να με ακούν να μιλάω για άτομα που δεν έχουν γνωρίσει και για προορισμούς που δεν έχουν ποτέ επισκεφτεί. Μα πιο πολύ έχουν βαρεθεί τα συνεχώς κατεβασμένα μούτρα μου,τη γκρίνια μου επειδή είμαι κάπου που δεν θα ήθελα να είμαι,την απάθεια μου για ότι συμβαίνει γύρω μου και την έλλειψη ενθουσιασμού για τα οποιαδήποτε σχέδια τους.Σύντομα θα με κάνουν στην άκρη το βλέπω.Το ξέρω πως πρέπει να το ξεπεράσω και να δεχτώ την νέα πραγματικότητα μέσα στην οποία ζω,μα μου φαίνεται αδύνατο.Όλα φαντάζουν στα μάτια μου τόσο βαρετά και ανούσια σε σύγκριση με όσα συνέβησαν εκεί.Ίσως να είναι λίγο άδικο που τα αντιμετωπίζω έτσι,γιατί δεν έφταιξαν σε τίποτα,είναι τα ίδια όπως ήταν πάντα,εγώ είμαι αυτή που άλλαξα,μα δεν μπορώ να ξαναγίνω όπως ήμουν και δεν το θέλω.Μου αρέσει ο νέος μου εαυτός,απλώς αισθάνομαι πως δεν μπορώ να τον αξιοποιήσω εδώ που είμαι.Πρέπει να φύγω και πάλι,όσο πιο γρήγορα μπορώ,να ξεκινήσω πάλι τα ταξίδια,να γνωρίσω κι άλλο κόσμο,όσο περισσότερο μπορώ,να ζήσω σε άλλα μέρη,να ανακαλύψω νέες κουλτούρες,μέχρι να καταλήξω στο που ταιριάζω.Γιατί αυτό σίγουρα δεν είναι εδώ.Μονάχα ένα πράγμα που είχα αφήσει πίσω κατάφερε να με ενθουσιάσει και πάλι,μα κι αυτό δεν μπορώ να το έχω πια οπότε δεν υπάρχει λόγος να μένω.Πολύ απαισιοδοξία έπεσε μαζεμένη,το ξέρω.Θα έπρεπε να προσπαθήσω να βρω τα θετικά στο εδώ και το τώρα,να πάρω όσα περισσότερα μπορώ από αυτά που μου προσφέρονται εδώ,μα δεν μπορώ.Οτιδήποτε κι αν συμβεί πλέον φιλτράρεται μέσα από τη σύγκριση και τις περισσότερες φορές χάνει.Το ξέρω θα με επικρίνεις κι εσύ όπως όλους τους άλλους,θα προσπαθήσεις να μου δείξεις τη φωτεινή πλευρά της ζωής.Μην ανησυχείς,δεν περιμένω να καταλάβεις.Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει εκτός από αυτούς που έκαναν erasmus.Η διάγνωση έχει βγει από καιρό “Post Erasmus Syndrome" είπαν οι γιατροί με ένα υπόνοια συμπόνιας στα μάτια.Κι αν δεν συμπάσχεις δύσκολα θα με καταλάβεις.Δεν είναι κατανόηση αυτό που περιμένω.Είναι το επόμενο μου μεγάλο βήμα που θα με βγάλει από αυτό το τέλμα και θα με οδηγήσει παρακάτω.Γιατί στο εδώ και το τώρα το ξέρω πως δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη.Καληνύχτα.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου