Once in Braga..

Πάνε περίπου τρεις εβδομάδες από την στιγμή που έφτασα στην Braga για να ξεκινήσω το νέο αυτό κεφάλαιο της ζωής μου.Έφυγα από την Ελλάδα με λιγότερο ενθουσιασμό από ότι περίμενα μια και οι απανωτοί αποχαιρετισμοί με είχαν συναισθηματικά εξουθενώσει.Κατά τη διάρκεια της πτήσης αντί να σκέφτομαι όλα όσα με περίμεναν σκεφτόμουν όλα εκείνα που άφηνα πίσω,αντί να χαμογελάσω στο μέλλον,έκλαιγα για το παρελθόν.Μα όλα άλλαξαν με το που πάτησα το πόδι μου στην ξένη αυτή γη. Όλα φαίνονταν πιο όμορφα,πιο φωτεινά,έβλεπα πλέον καθαρά το μονοπάτι που ανοιγόταν μπροστά μου και αποφάσισα να το ακολουθήσω κι όπου με πάει αντί να χάνομαι στα σκοτεινά στενάκια του μυαλού μου.Και από τότε όλα κύλησαν όμορφα και ομαλά.Βρέθηκα με μια ομάδα είκοσι υπέροχων ατόμων που με υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες,είδα νέα μέρη,γνώρισα πολλούς νέους ανθρώπους,δοκίμασα νέες γεύσεις,διαφορετικούς τρόπους διασκέδασης,ταξίδεψα και άφησα πίσω τις ντροπές,τις ενοχές και τις στενοχώριες.Την καρδιά μου που ήμουν στο τσακ να την κλειδαμπαρώσω την άφησα ορθάνοιχτη,και μόλις το έκανα αυτό αισθήματα που για κάμποσο καιρό τα είχα ξεχάσει ξεχύθηκαν και άρχισα και πάλι να χαμογελάω σαν χαζό,να τραγουδάω και χορεύω από χαρά!Λαλαλαλαλα!Και όλα αυτά μονάχα μέσα σε τρεις εβδομάδες!Οι επόμενοι έξι μήνες προβλέπονται γεμάτοι περιπέτειες,γέλια και καρδιοχτύπια!Για να δούμε,για να δούμε...! :)

Ξέρω θα'ρθει η στιγμή και για σένα που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα
μα εγώ θα σου κρυφτώ.θα με ψάχνεις σε σώματα ξένα μα ποτέ δε θα βρίσκεις κανένα
εγώ θα σου κρυφτώ,θα σου κρυφτώ.

Μου'χεις κλέψει καρδιά και περηφάνια
ταξιδεύω τυφλά στα ίδια λιμάνια κι αυτό θα σ'το κρατώ.

Ξέρω θα'ρθει η στιγμή και για σένα που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα
μα εγώ θα σου κρυφτώ. 
όσα τώρα κρατάς κλειδωμένα θα'ναι μάταια και άδεια και ξένα
εγώ θα σου κρυφτώ,θα σου κρυφτώ....

The break up rule

Τις τελευταίες μέρες στο μυαλό μου κυριαρχούσαν μονάχα σκέψεις γύρω από τον χωρισμό. Λογικό. Πολυφορεμένο μοτίβο σε βιβλία,τραγούδια,ταινίες,σειρές κτλ. Βγαλμένο απευθείας από την ζωή. Πόσες φορές δεν χώρισες,στενοχωρήθηκες έκλαψες,ξέσπασες,τα έσπασες,το έριξες στο φαΐ,το ποτό,το τσιγάρο,έκανες όσο κακό μπορούσες να κάνεις στον εαυτό σου μέχρι να φτάσει εκείνο το ωραίο πρωινό που το μυαλό σου γύρισε εκείνον τον γαμημένο τον διακόπτη και σταμάτησες επιτέλους να πονάς; Άπειρες. Και θα σου συμβεί ακόμα περισσότερες. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Βρίσκεις κάποιον,περνάς καλά μαζί του για όσο κρατήσει και μετά είτε το θέλεις είτε όχι χωρίζεις και eventually πας παρακάτω για να συνεχίσεις τον φαύλο κύκλο των σχέσεων. Ακόμα και εάν πιστεύεις πως έχεις βρει το άλλο σου μισό,δυστυχώς ούτε και τότε σε προφυλάσσει κανείς από την κατάρα του άξαφνου χωρισμού.
Καθώς έπαιζα λοιπόν το σενάριο του χωρισμού μου ξανά και ξανά στο μυαλό μου σίγουρη πως τέτοιος πόνος δεν έχει ξαναβιωθεί από άνθρωπο,το μυαλό μου ανέτρεξε στο αγαπημένο μου Sex and the City. Όποιος με γνωρίζει θα πει πως στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για εθισμό.Τι να γίνει,μια αδυναμία έχω και εγώ-πολλές έχω δηλαδή αλλά ας μην το κάνουμε θέμα-.Σκεφτόμουν λοιπόν εκείνα τα δυο επεισόδια στα οποία η Carrie χωρίζει με τον  Mr.Big. Η ατάκα λοιπόν που έχει κολλήσει στο μυαλό μου και επαναλαμβάνεται λες και κάποιος έχει πατήσει το repeat είναι η εξής: Miranda:"You broke up with him,remember?" " Carrie: "Yeah right right,and that makes me what,happy?"
Χώρισες και χώρισες από κοινού,δεν ήταν ακριβώς ότι ξαφνιάστηκες μια και ήξερες ότι θα ακολουθούσε αυτή η μεγάλη αλλαγή,η μετακόμιση σου στην Πορτογαλία. Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει προκειμένου να μπορέσετε και οι δυο να πάτε παρακάτω στη ζωή σας.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είσαι ευτυχισμένη με αυτή την απόφαση.Αν ήταν στο χέρι σου θα τον έπαιρνες από το χέρι και θα το σκάγατε μαζί για την Πορτογαλία. Όμως αυτό δεν γίνεται,όπως δεν θα γινόταν και να μην φύγω για να μείνω μαζί του,ευκαιρίες σαν και αυτές δεν σου δίνονται κάθε μέρα.Ούτε να μείνω μαζί του ενώ ήμουν εγώ Πορτογαλία και αυτός Αθήνα θα ήταν λύση.Γιατί τον ξέρω καλά τον εαυτό μου και δεν θα άντεχε,θα τον ήθελα συνεχώς κοντά μου,διότι τι σχέση είναι αυτή όταν δεν ζεις τον άλλον,όταν δεν μοιράζεσαι τη ζωή σου μαζί του; Έτσι μέση λύση δεν υπήρχε,μονόδρομος ο χωρισμός.Αλλά κάθε άλλο παρά σε ξέφωτο με οδήγησε αυτός ο μονόδρομος,περισσότερο σε έρημο και σκοτεινό δρομάκι θα έλεγα.
Θυμάμαι ακόμα εκείνη την σκηνή όπου η Carrie μιλάει ασταμάτητα στις υπόλοιπες τρεις για τον Mr.Big και αναλύει ξανά και ξανά την σχέση και τον χωρισμό τους μέχρι που φτάνει μια στιγμή που απλά δεν αντέχουν να την ακούν πια και την στέλνουν να μιλήσει σε ψυχολόγο.Κάπως έτσι μάλλον θα καταντήσω κι εγώ. Σε λίγο κανείς δεν θα αντέχει να με ακούει πια,θα το χουν βαρεθεί πια αυτό το θέμα και με βλέπω να καταλήγω και εγώ στην καρέκλα του ψυχαναλυτή να αναρωτιέμαι γιατί τελείωσε κατ' αυτόν τον τρόπο η κατά τ' άλλα υπέροχη σχέση μου,πως μπορούσε να έχει αυτή την συμπεριφορά από την στιγμή που ισχυριζόταν ότι με αγαπούσε.Κοντοζυγώνει η ώρα και για το δικό μου intervention. Oh yes indeed! "Stop her before she obsesses again" που λέει και η Miranda. Αλλά εντάξει σε λίγες μέρες ευελπιστώ πως όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.Λίγο η αλλαγή του περιβάλλοντος,λίγο τα καινούργια άτομα που θα μπουν στην ζωή μου,που θα πάει θα το ξεπεράσω κι αυτό!
Και κάτι ακόμα.Τι ακριβώς παίζει με τον περίφημο "Break up rule"? Κατά την Charlotte για να ξεπεράσεις μια σχέση χρειάζεται ο μισός χρόνος σε σχέση με τον καιρό που έβγαινες με τον συγκεκριμένο άτομο και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πιέζεις τον εαυτό σου για να αισθανθείς καλύτερα,το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κλάψεις στον ώμο των φίλων σου,να αισθανθείς πολύ άσχημα,να παίξεις ξανά και ξανά στο μυαλό σου όλα εκείνα που μισούσες πάνω του και με τον καιρό θα το ξεπεράσεις. Από την άλλη η Miranda φαίνεται να πιστεύει πως με το που χωρίζεις πρέπει να αφήσεις πίσω σου κάθε θλίψη και να μπεις επιτόπου και πάλι στο παιχνίδι. Μακάρι να μπορούσα να ακολουθήσω την θεωρία της Miranda αλλά πάντα δυστυχώς υπερισχύει  η Charlotte μέσα μου.Ακόμα και εάν ο άλλος φαίνεται να έχει προχωρήσει εγώ εκεί,αντί να το πάρω εγωιστικά,να διαγράψω τα πάντα και να πάω παρακάτω,παραμένω κολλημένη σε κάτι που έχει τελειώσει και μάλλον δεν πρόκειται να ξαναγίνει ποτέ όπως ήταν.
Και το τελικό και μεγάλο ερώτημα: "When you love someone and you break up,where does the love go?"

You will always be my cupcake! :) 

The one that got away...

Χθες καθώς περπατούσα στο κέντρο της πόλης συνειδητοποίησα πως ήταν σαν άθελα μου είχα ταξιδέψει στον χρόνο και είχα βρεθεί πέντε χρόνια πίσω,σε μια πόλη από την οποία ήθελα απεγνωσμένα να ξεφύγω για να δω τον κόσμο,να βιώνω έναν απίστευτα επώδυνο χωρισμό,να τριγυρνώ στην πόλη σαν χαμένη με τη μουσική στα αυτιά στη διαπασών,να περνάω ανάμεσα σε ανθρώπους που ούτε τους ήξερα ούτε με ενδιέφερε να τους γνωρίσω,να χάνομαι στις σκέψεις μου και να χώνομαι στα δαιδαλώδη στενά για να κλάψω δίχως να με δει κανείς,να ανεβαίνω σε απόμερα τείχη,να κάθομαι σε σκοτεινά παρκάκια για να μπορέσω να κάνω ένα τσιγάρο στα κρυφά λες και αυτό θα με κάνει να αισθανθώ καλύτερα,να αναζητάω παντού τη μορφή του παρόλο που ήξερα πως αυτή τη φορά θα ήταν αδύνατον να την βρω,να κάνω απίστευτες μαλακίες που να με φέρνουν κοντύτερα στο θάνατο από όσο βρέθηκα ποτέ.Είναι γεγονός,δεν ξέρω πως να χειρίζομαι τους χωρισμούς και ένα περισσότερο δεν ξέρω πως να χειριστώ αυτόν μια και σε καμία περίπτωση δεν τον επιθυμούσα.Αλλά μια ζωή αυτοκαταστροφική υπήρξα.Τώρα θα κάνω την διαφορά; Και στον δρόμο της επιστροφής,καθώς στα αυτιά μου ηχούσε η Katy Perry να τραγουδάει "The one that got away",αναρωτιόμουν λες να καταλήξω κι εγώ έτσι,ηλικιωμένη,δυστυχισμένη,με φαντάσματα του παρελθόντος να με κυνηγάνε επειδή άφησα την αγάπη να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μου; Α πα πα!

It was real,wasn't it?

The end of an era...

Έτρεμα πολύ καιρό για τον ερχομό αυτής της στιγμής. Η σκέψη της στριφογύριζε διαρκώς στο μυαλό μου μα προσπαθούσα να την μπλοκάρω και να ζω την κάθε μέρα ως είχε.Μα τώρα βγήκα απότομα από την άρνηση που ζούσα.Βοήθησε το σαλόνι που γέμισε κούτες,το σπίτι που ξαφνικά έμεινε άδειο,αποκρουστικά άδειο,τόσο που η φωνή μου δημιουργούσε ηχώ,οι άντρες που κουβαλούσαν άγαρμπα τις κούτες δίχως να γνωρίζουν πως κρατούσαν στα χέρια τους τη ζωή μου-ή τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι από αυτή-και οι φωνές,τα γέλια και τα τραγούδια που έπαψαν απότομα μερικά βράδια νωρίτερα.Το τέλος μιας εποχής,το τέλος των φοιτητικών μου χρόνων,το τέλος της εξερεύνησης της ατελείωτης αυτής πόλης,το τέλος  μιας υπέροχης σχέσης,μιας μεγάλης αγάπης,το πάγωμα των φιλιών,γενικά το τέλος. Διόλου προετοιμασμένη δεν ήμουν για αυτό. Όχι πως θα μπορούσα να είμαι ποτέ. Υποθέτω πως σε λίγο καιρό ο πόνος και αυτό το μούδιασμα στην καρδιά και ο κόμπος στο λαιμό θα υποχωρήσουν και θα μπορέσω να αισθανθώ και πάλι χαρά,γιατί το τέλος αυτής της εποχής το ακολουθεί η αρχή μιας άλλης. Σίγουρα αυτή η πρακτική στην Πορτογαλία είναι μεγάλη ευκαιρία και το ήθελα όσο τίποτα άλλο,το μεγαλύτερο μου όνειρο ήταν άλλωστε πάντοτε το να φύγω στο εξωτερικό.Όμως για να κάνεις πραγματικότητα το μεγάλο σου όνειρο αξίζει να θυσιάσεις μια μεγάλη αγάπη;Νομίζω πως τίποτα στον κόσμο δεν αξίζει αυτή την θυσία.Μα θα μου κάνει καλό λένε όλοι,θα σταθώ στα πόδια μου,θα μάθω να τα βγάζω πέρα μόνη μου,θα δω καινούργια μέρη,θα γνωρίσω κόσμο,θα αποκτήσω νέες απίστευτες εμπειρίες,θα θα θα...Σίγουρα θα τα κάνω όλα αυτά και σίγουρα θα είμαι χαρούμενη και περήφανη για τον εαυτό μου που τα κατάφερε,όμως αυτό το κενό που άνοιξε στην καρδιά μου πως θα το γεμίσω; Ναι θα γνωρίσω νέα άτομα και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου ξαναχτυπήσει ο έρωτας την πόρτα αλλά νομίζω πως εάν μου την χτυπούσε θα δίσταζα να ανοίξω.Θα άφηνα να χτυπά και εγώ θα έφευγα από την πίσω πόρτα για να τρέξω να χωθώ στην αγκαλιά του.Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον,θα αφήσω τις μέρες να κυλήσουν κι όπου με πάνε,και θα τις περνάω με χαμόγελο.Ίσως ψεύτικο στην αρχή μα μέρα με τη μέρα θα πλησιάζω στο αληθινό.Έχω ακούσει μια θεωρία που λέει πως εάν χαμογελάς για λίγα λεπτά μέσα στη μέρα έστω και επιτηδευμένα τότε εξαιτίας της κίνησης συγκεκριμένων μυών μεταφέρεται στον εγκέφαλο το αίσθημα της χαράς.Έτσι θα χαμογελάω κι εγώ αρχικά,μηχανικά,να πείθω τον εαυτό μου πως είμαι χαρούμενη με την τροπή που πήραν τα πράγματα.Και κάποια στιγμή θα υπάρξω χαρούμενη ξανά.Κι όταν κάτι είναι πραγματικά αστείο τότε θα γελάσω και πάλι! 

Μπορεί να μην έχουμε συναντηθεί ακόμα αλλά το ξέρω πως όταν θα έρθει εκείνη η στιγμή θα είναι έρωτας με την πρώτη ματιά! :) One day Paris will be mine! 

Όταν φτάνεις σε μια ηλικία που τα πάντα γύρω σου έχουν αρχίσει να σοβαρεύουν και εύχεσαι να είχες παραμείνει σε εκείνη την εποχή που το μυαλό σου ήταν πολύ μικρό και αθώο για να τα χωρέσει όλα αυτά,όταν όλα αλλάζουν και το αύριο δεν περνάει πια από το χέρι σου,όταν τα ρολόγια δεν μετράνε πια την ώρα αλλά τον χρόνο που σου απομένει,όταν πρέπει να αφήσεις πίσω σου ένα σπίτι που σε αγκαλιάζει με αναμνήσεις και ανθρώπους που αγαπάς με όλο σου το είναι,όταν μια εποχή φτάνει στο τέλος της,τότε τι κάνεις; 

Γράφεται ζήλια και προφέρεται “φόβος μην σε χάσω” 

΄

Όλα όσα χρειάζεσαι για να πετύχεις και το πιο ακατόρθωτο! :)

What would you do today if you knew you would not fail?

No go out and do it!

I want to be free as a bird!

Ένα απόσπασμα από το σενάριο που έχω γράψει για το βίντεο που θα δημιουργήσω για κάποιο μάθημα που παρακολουθώ,το οποίο θα έχει ως θέμα το κέντρο της Αθήνας και τον γρήγορο ρυθμό ζωής :


“Αυτός ο γρήγορος ρυθμός της πόλης μοιάζει με μια δίνη που σε παρασέρνει και δεν μπορείς να της ξεφύγεις. Είναι ένας φαύλος κύκλος.Ξεκινάς από το σπίτι για να πας σε μια δουλειά και από εκεί σε μια άλλη και πάει λέγοντας,μέχρι να φτάσει το βράδυ για να καταλήξεις πίσω στο σπίτι,γνωρίζοντας πως αύριο πάλι στην ίδια δίνη θα πρέπει να παραδοθείς. Μπορούμε άραγε να ξεφύγουμε από αυτή τη δίνη; Αν επιλέξεις να αφεθείς σε αυτήν τότε συνέχισε να τρέχεις. Η ζωή σου θα είναι μια καθημερινότητα δίχως τέλος. Αλλά εάν καταφέρεις να ξεφύγεις,να αφήσεις πίσω σου την τρέλα της πόλης,τότε κάθε μέρα θα ζεις και μια νέα περιπέτεια.”


” Άσε το άγχος στην άκρη και στρέψε το κεφάλι προς τον ουρανό. Άφησε τον ήλιο να φωλιάσει μέσα σου,να σε γεμίσει ζεστασιά.Φόρα τα ακουστικά σου και άκου το αγαπημένο σου τραγούδι,σιγοτραγούδησε το διώχνοντας μακριά τα ενοχλητικά κορναρίσματα. Αγόρασε ένα λουλούδι και αφέσου στην ομορφιά του.Στάσου για ένα λεπτό και απόλαυσε τη μελωδία του πλανόδιου μουσικού.Μοιράσου τη δροσιά ενός παγωτού με κάποιον που αγαπάς,ταξίδεψε μακριά κι ας μην μπορείς να φύγεις,αυτή είναι η μαγεία του βιβλίου.Ότι κι αν γίνει,όσες υποχρεώσεις και εαν έχεις,πάντα φρόντισε να βρίσκεις χρόνο να χαρίζεις όμορφες στιγμές στον εαυτό σου αλλά και σε όσους αγαπάς. Άλλωστε τις ατελείωτες ώρες δουλειάς και στις ουρές στις λεωφόρους,στο μετρό την ώρα που αμήχανα θα κοιτάς το πάτωμα,οι αναμνήσεις από αυτές τις όμορφες στιγμές είναι που θα σε συντροφεύουν. Για να πειστείς για όσα σου λέω γιατί μάλλον σε έχει παρασύρει και εσένα η δίνη,εκεί που περπατάς απλά σταμάτα και κοίτα γύρω σου.Θα δεις τους πάντες να τρέχουν σαν τρελοί να προλάβουν-ένας θεός ξέρει τι. Και για ένα λεπτό θα πάψεις να είσαι ένας από αυτούς. Μέσα σε αυτό το λεπτό θα συνειδητοποιήσεις πως όλο αυτό δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και θα σταματήσεις να κυνηγάς το χρόνο από πίσω σαν σκυλί που κυνηγάει την ουρά του. Θα δεις ότι υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από το να προλάβεις το μετρό,το τρόλεϊ  το οτιδήποτε. Όπως το να προλάβεις να ζήσεις. Γιατί σε πέντε με οκτώ λεπτά θα περάσει το επόμενο βαγόνι. Όμως τα λεπτά και οι στιγμές που περνάνε φεύγουν ανεπιστρεπτί.”


“Το πιο σημαντικό από όλα  μέσα σε όλο αυτό το τρέξιμο είναι να μην ξεχάσεις ποιός είσαι,από που έρχεσαι και που θέλεις να φτάσεις. Κι αν στην πορεία κάπου στρίψεις λάθος και χαθείς το μόνο που χρειάζεται για να βρεις και πάλι τον εαυτό σου είναι να σηκώσεις απλά τα μάτια σου στον ουρανό.Και αυτομάτως θα αισθανθείς γεμάτος.”

"Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί…"
                                                                                                                  
                                                                                                                   -Τάσος Λειβαδίτης 

Μέρα με τη μέρα,βήμα το βήμα φτάνεις στην κορυφή! :) 

Έτσι ξαφνικά,αστραπιαία πέρασε από το μυαλό μου μια σκέψη που έκανε το κορμί μου να παγώσει για λίγο.Τι θα συμβεί εάν δεν είμαι αρκετά καλή σε κάτι ώστε να πάω μπροστά και να κάνω πραγματικότητα όλα όσα ονειρεύομαι; Από μικρή φαντασιωνόμουν πως με την πρώτη ευκαιρία που θα μου δινόταν θα έφευγα από την Ελλάδα,θα πήγαινα στο εξωτερικό όπου επιτέλους η αξία μου θα αναγνωριζόταν μια και εδώ πέρα δεν θα μπορούσαν ποτέ να την κατανοήσουν.Μα τώρα έχει σχεδόν φτάσει ο καιρός να αποφοιτήσω από το πανεπιστήμιο και δεν έχω ιδέα τι θα κάνω μετά.Εξακολουθώ να θέλω να φύγω στο εξωτερικό ελπίζοντας πως εκεί θα αναγνωριστεί η αξία μου.Αλλά για ποια αξία μιλάμε; Σε επαγγελματικό επίπεδο πάντα.Το σχετικά καλό απολυτήριο λυκείου και το σχετικά καλό πτυχίο που θα πάρω,που δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από ένα χαρτί μια και η γνώση δεν ήρθε ποτέ;Το πτυχίο των Αγγλικών,τα σκονισμένα Γαλλικά ή τα ελάχιστα Ισπανικά που παράτησα προτού καλά καλά αρχίσω; Ποιος δεν τα έχει όλα αυτά;Γιατί να θελήσει κάποιος να προσλάβει εμένα;Όχι πως ξέρω για ποιο πράγμα θέλω να με προσλάβουν.Ακόμα δεν έχω καταλήξει τι θέλω να κάνω και σύντομα θα μπω στη τρίτη δεκαετία της ζωής μου.Στο ιδανικό μου σενάριο θα είχα άφθονα χρήματα ώστε να μην χρειάζεται να με απασχολεί το προς το ζην και θα περνούσα τον χρόνο μου γράφοντας,ζωγραφίζοντας σε απομονωμένα μέρη,θα ταξίδευα διαρκώς,θα γνώριζα νέα μέρη και νέους ανθρώπους και κάθε μέρα θα μεθούσα από έρωτα!Μα για να τα κάνεις όλα αυτά πρέπει να έχεις το κάτι τις,να έχεις βρει την άκρη στη ζωή σου.Όσο περνάει ο καιρός ο φόβος με κυριεύει.Μήπως όλα όσα ονειρεύομαι τόσα χρόνια να κάνω δεν εκπληρωθούν ποτέ,φοβάμαι μήπως καταλήξω πως δεν έχω κανένα ιδιαίτερο ταλέντο και ξυπνήσω μια μέρα κάπου σε ένα διαμέρισμα κάπου στην Κρήτη,παντρεμένη με παιδιά,μια απλή νοικοκυρά που ήταν πολύ δειλή για να κυνηγήσει τα όνειρα της και ζει στη μιζέρια της σκιάς που άφησαν πίσω τους.Αυτός είναι ο μεγαλύτερος φόβος μου.Γιατί πάντα πίστευα πως θα γίνω κάτι σπουδαίο.Πρέπει να το προσπαθήσω,να ανακαλύψω τα ταλέντα μου και να τα εξελίξω.Γιατί εάν χαθεί η δημιουργικότητα από τη ζωή μου δεν θα υπάρχει πια ζωή,μονάχα κάτι που κάποτε της έμοιαζε.Πολύ βάρυνε η ατμόσφαιρα ξαφνικά.Είναι που θέλω να κάνω κάτι σημαντικό στη ζωή μου.Και έτσι όπως αφήνω τις μέρες να περνάνε σύντομα θα είναι πολύ αργά.Ας έφευγα για το Παρίσι αύριο κιόλας.Σε ένα τέτοιο σκηνικό δεν μπορείς παρά να μαγευτείς,να ερωτευτείς,να δημιουργήσεις,να τελειοποιηθείς!Ορίστε ανακάλυψα αυτό που τρέμω πιο πολύ.Αυτό και την μοναξιά.

Once in Pisa

Εκείνα τα φιλιά που ακόμα και μετά από τόσο καιρό κάνουν 
την καρδιά να χτυπά πιο δυνατά και την ψυχή να χαμογελά!

Πολύ σωστό! 

Και ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο.

Κι ήσουν εσύ να μου ζητάς να βγω στο μπαλκόνι.

Κι ήσουν εκεί.Να με κοιτάς,να μου χαμογελάς.

Μπορεί να μην το έβλεπα ξεκάθαρα,μα το ένιωθα.

Κι ανέβηκες για ένα φιλί,μα σου έδωσα παραπάνω.

Γιατί χάρηκα που σε είδα και γιατί κάτι τέτοιες μικρές 

κινήσεις με κάνουν να σ’αγαπώ ακόμα περισσότερο!

One day...

Η ευτυχία χρειάζεται πυγμή. Ξεκίνα ας πούμε με ένα θρασύτατο ”σκάσε” στην ανασφάλεια σου.

Κι όταν θα είσαι μακριά και θα μου λείπεις,μου είχες πει να κλείνω τα μάτια μου και εσύ θα τρέχεις να με πάρεις αγκαλιά.Μα να τα κρατάω κλειστά μου τόνισες,γιατί εάν τα άνοιγα θα αναγκαζόσουν να φύγεις. Κι εγώ δεν τα ξανάνοιγα μέχρι που αποκοιμόμουν στην αγκαλιά σου! 

Πίστευα πως είχα συμφιλιωθεί με τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Μα σαν σε είδα μπροστά μου,τρόμαξα.

Εσύ τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Είναι τόσο κακό να μην γνωρίζεις στα 20 σου τι θέλεις να κάνεις για την υπόλοιπη ζωή σου; Ακόμα ψάχνω να βρω τον εαυτό μου,να βρω ποια είμαι και ποια θέλω να γίνω,θεμελιώδη ερωτήματα με βασανίζουν καθημερινά,είμαι μπερδεμένη,διαβάζω μήπως και ανοίξουν οι ορίζοντες μου και βρω αυτό που ψάχνω, μα κάθε σκέψη μου φτάνει σε αδιέξοδο.Εκεί που πιστεύω ότι φτάνω στην άκρη του νήματος εκεί το νήμα κόβεται και μένω το ίδιο μετέωρη με όταν ξεκίνησα. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω στη ζωή μου,μα ξέρω ότι δεν είμαι έτοιμη να το αποφασίσω ακόμα.Θέλω πρώτα να δω πράγματα,όσα περισσότερα μπορώ, μέχρι να ωριμάσει και να κατασταλάξει μέσα μου αυτή η ιδέα του αύριο.Διαρκώς προβάλουν τα "θέλω" τους πάνω μου,"θέλω" που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ και τώρα ήρθε η σειρά μου να τα κάνω.Μα δεν το θέλω.Για ορισμένα από αυτά είναι μονάχα από αντίδραση.Έχω τα δικά μου θέλω,τα δικά μου όνειρα,τα δικά μου συναισθήματα.Μα κανείς τους δεν ρώτησε για αυτά.Η μια και μοναδική ερώτηση είναι πότε θα πάρω πτυχίο.Ποτέ! Που ξέρεις ίσως εν τω μεταξύ βρω το θάρρος και φύγω μακριά,να ψάξω να βρω αυτό που πραγματικά έχει σημασία,τον εαυτό μου.

Date a girl who reads

Date a girl who reads. Date a girl who spends her money on books instead of clothes. She has problems with closet space because she has too many books. Date a girl who has a list of books she wants to read, who has had a library card since she was twelve.

Find a girl who reads. You’ll know that she does because she will always have an unread book in her bag.  She’s the one lovingly looking over the shelves in the bookstore, the one who quietly cries out when she finds the book she wants. You see the weird chick sniffing the pages of an old book in a second hand book shop? That’s the reader. They can never resist smelling the pages, especially when they are yellow.

She’s the girl reading while waiting in that coffee shop down the street. If you take a peek at her mug, the non-dairy creamer is floating on top because she’s kind of engrossed already. Lost in a world of the author’s making. Sit down. She might give you a glare, as most girls who read do not like to be interrupted. Ask her if she likes the book.

Buy her another cup of coffee.

Let her know what you really think of Murakami. See if she got through the first chapter of Fellowship. Understand that if she says she understood James Joyce’s Ulysses she’s just saying that to sound intelligent. Ask her if she loves Alice or she would like to be Alice.

It’s easy to date a girl who reads. Give her books for her birthday, for Christmas and for anniversaries. Give her the gift of words, in poetry, in song. Give her Neruda, Pound, Sexton, Cummings. Let her know that you understand that words are love. Understand that she knows the difference between books and reality but by god, she’s going to try to make her life a little like her favorite book. It will never be your fault if she does.

She has to give it a shot somehow.

Lie to her. If she understands syntax, she will understand your need to lie. Behind words are other things: motivation, value, nuance, dialogue. It will not be the end of the world.

Fail her. Because a girl who reads knows that failure always leads up to the climax. Because girls who understand that all things will come to end. That you can always write a sequel. That you can begin again and again and still be the hero. That life is meant to have a villain or two.

Why be frightened of everything that you are not? Girls who read understand that people, like characters, develop. Except in the Twilight series.

If you find a girl who reads, keep her close. When you find her up at 2 AM clutching a book to her chest and weeping, make her a cup of tea and hold her. You may lose her for a couple of hours but she will always come back to you. She’ll talk as if the characters in the book are real, because for a while, they always are.

You will propose on a hot air balloon. Or during a rock concert. Or very casually next time she’s sick. Over Skype.

You will smile so hard you will wonder why your heart hasn’t burst and bled out all over your chest yet. You will write the story of your lives, have kids with strange names and even stranger tastes. She will introduce your children to the Cat in the Hat and Aslan, maybe in the same day. You will walk the winters of your old age together and she will recite Keats under her breath while you shake the snow off your boots.

Date a girl who reads because you deserve it. You deserve a girl who can give you the most colorful life imaginable. If you can only give her monotony, and stale hours and half-baked proposals, then you’re better off alone. If you want the world and the worlds beyond it, date a girl who reads.

Or better yet, date a girl who writes.

One day... 

Μια ιστορία από το Λουτρό

 Από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου εκείνο το πρωί ήξερα τι ήθελα να κάνω. Έτσι ντύθηκα και κατευθύνθηκα προς την εκκλησία της περιοχής. Είχα παλιούς λογαριασμούς μαζί της. Ήταν πριν από επτά, οκτώ χρόνια που ήμασταν πάλι εδώ και κολυμπούσαμε στη θάλασσα όταν κάτι έπεσε με δύναμη από τον ουρανό στη θάλασσα. Όλοι οι λουόμενοι έτρεξαν πανικόβλητοι προς τα έξω, μα εγώ, που πάντα με χαρακτήριζε η περιέργεια, κολύμπησα προς το μέρος του. Ότι κι αν ήταν δεν αισθανόμουν φόβο. Κολύμπησα γρήγορα και είδα ότι ήταν ένα μικρό πουλί που είχε πέσει στη θάλασσα. Φαντάστηκα τον τρόμο του και έτσι έκανα φωλιά τα χέρια μου και το οδήγησα προς τη στεριά. Πλήθος με πλαισίωσε στο λεπτό για να δει τι ήταν αυτό που τόσο τους είχε τρομάξει, μα ήταν μονάχα ένα πουλάκι. Ένα μικρό πουλάκι που μετά από λίγο στα χέρια μου ξεπέρασε τον φόβο του και άρχισε δειλά δειλά να χοροπηδάει,τσουπ τσουπ, πάνω στη ξαπλώστρα.

   Δεν είχε δυνάμεις να πετάξει ακόμα οπότε απλά χοροπηδούσε. Και ξαφνικά άρχισε να δείχνει μια ιδιαίτερη αδυναμία στο Δημήτρη και σκαρφάλωνε πάνω του, τον τσιμπούσε με αγάπη και κρυβόταν κάτω από το μαγιό του προκαλώντας σε όλους γέλια. Και περάσαμε ωραία μαζί και το αγάπησα το μικρό πουλάκι.Μα στο τέλος της ημέρας που μπορούσε πλέον να πετάξει έπρεπε να το αφήσω ελεύθερο να συνεχίσει το ταξίδι του. Και έτσι το έβαλα και πάλι στη μικρή φωλιά που σχημάτιζαν τα χέρια μου και το πήγα μέχρι την εκκλησία όπου και το αποχαιρέτησα αφήνοντας το πάνω σε μια ρογδιά. Είπαμε ένα αντίο και πέταξε μακριά.

    Σε εκείνη την εκκλησία λοιπόν και σε εκείνη τη ρογδιά πήγα. Κάθισα και σκεφτόμουν το πουλί αλλά και τον Δημήτρη που και οι δυο πέταξαν μακριά. Κι εκεί που είχα αρχίσει να σκέφτομαι όλα εκείνα που με στενοχωρούσαν πέταξε μπροστά μου, φλερτάροντας με τον άνεμο, μια άσπρη πεταλούδα. Κι από κει και πέρα δεν έφυγε. Πετάριζε δίπλα μου, μπροστά μου,πίσω μου κι εγώ δεν άργησα να πιάσω το σινιάλο κι έτσι άρχισε το κυνηγητό. Αυτή πετούσε από φυτό σε φυτό κι εγώ την ακολουθούσα παιχνιδιάρικα. Και κάθε φορά που σταματούσε και της άπλωνα το δάχτυλο μου σαν κλαδάκι για να ανέβει, κάθε φορά άνοιγε τα φτερά της και πετούσε λίγο πιο μακριά και λίγο πιο μακριά. Το κυνηγητό αυτό κράτησε πολύ ώρα και αλήθεια το έβρισκα διασκεδαστικό. Ήταν τόσο όμορφη με τα κάτασπρα φτερά της και την μαύρη κηλίδα στη κορυφή της.Σκεφτόμουν πως έγινα φίλη με μια πεταλούδα και χαμογελούσα. Ποιος άλλος να έχει γίνει άραγε φίλος με μια πεταλούδα;

   Και φαίνεται πως κι εκείνη απολάμβανε εξίσου την φιλία μας γιατί αντί να φτερουγίσει μακριά, πετούσε ανάμεσα στα πόδια μου και με χάιδευε με τα φτερά της. Και την ακολουθούσα, την ακολουθούσα μέχρι που άρχισε να απομακρύνεται, μα πάλι την ακολούθησα. Μέχρι που έφτασε σε ένα γκρεμό, σε έναν απότομο γκρεμό που οδηγούσε στη θάλασσα. Χτύπησε μερικές φορές τα φτερά της και βρέθηκε να αιωρείται στο κενό. Κι εκεί πέρα στάθηκε και με περίμενε. Σαν να ήθελε να δοκιμάσει τη πίστη μου. Να δει εάν θα συνέχιζα το παιχνιδιάρικο κυνηγητό μας.

   Κι έτσι στάθηκα και την κοίταξα, με κοίταξε και εκείνη. Έκανα ένα βήμα μπροστά, μα έπειτα της χαμογέλασα και πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Καμία φιλία δεν θα έπρεπε να σε ωθεί σε μια τέτοια θυσία. Κι έτσι γύρισα προς το δωμάτιο μου.Πριν μπω όμως μέσα στάθηκα για μερικά δεύτερα και χάζεψα τη γλάστρα με το βασιλικό που πάνω του ξαπόστεναν δεκάδες άσπρες πεταλούδες με μια μαύρη κηλίδα στη κορυφή τους. Και τότε χαμογέλασα γιατί ήξερα πως καμιά τους δεν ήταν σαν τη δική μου πεταλούδα. Και δεν θα μπορούσε να γίνει. Γιατί με τη δική μου πεταλούδα μας έδενε κάτι ξεχωριστό, μια ιδιαίτερη φιλία, ένα κυνηγητό, ένα ανάλαφρο πέταγμα στον ουρανό. Και αυτό ποτέ ξανά καμία πεταλούδα δεν θα μπορούσε να μου το χαρίσει. Γιατί είχα πια τη δική μου πεταλούδα. Κι αν καμιά μέρα μια τέτοια πεταλούδα φτερουγίσει παιχνιδιάρικα μπροστά μου, θα ξέρω ότι θα είναι αυτή, που γύρισε γη και ουρανό για να με βρει, για να ξεκινήσουμε ένα νέο κυνηγητό φτου κι απ’ την αρχή. Και τότε θα χαμογελάσω και θα αρχίσω να την κυνηγάω.

Η αποχαιρετιστήρια επιστολή του Gabriel Garcia Marquez

Ένα κείμενο που με έχει αγγίξει πάρα πολύ και συνεχίζει να με αγγίζει βαθιά μέσα στη ψυχή μου κάθε φορά που το διαβάζω. Τόσο αληθινά τα λόγια του, που φωλιάζουν κατευθείαν στην καρδιά!

Ο Γκαμπριέλ  Γκαρσία Μάρκες είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάσταση του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του:

( Λίγο πριν το τέλος , προς φίλους : Περί έρωτος, αγάπης και ζωής ) 

" Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι'αυτό που αξίζουν, αλλά γι αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. 

Θα ζωγράφιζα μ ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. 

Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... 
Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. 

Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! 

Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. 

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... 
Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. 

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. 

Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθάνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. 

Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. 

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σού δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. 

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. 

Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα "σ' αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη. 

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. 

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. 

Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. 

Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις συγνώμη, συγχώρεσε με, σε παρακαλώ, ευχαριστώ κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. 
Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. 
Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα."




Gabriel Garcia Marquez

 

Ο έρωτας

Έρχονται κάποιες στιγμές που η ζωή μας παύει να έχει σημασία. Η καθημερινότητα σαπίζει ότι όμορφο έχει απομείνει  απ’ αυτήν. Έρχονται στιγμές που ο ουρανός γεμίζει σύννεφα, ο ήλιος χάνει τη λάμψη του, τα λουλούδια την ευωδία τους κι η θάλασσα τον γαλήνιο ήχο της.

Έρχονται κάποιες στιγμές που ξυπνάς κακοδιάθετος, ξεκινάς τη μέρα σου πίνοντας πικρό καφέ, περπατάς σκεπτικός με τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα και τη μουσική να τρυπάει τα τύμπανα σου. Δίχως ίχνος χαμόγελου στο πρόσωπο σου, δίχως ίχνος αισιοδοξίας στη καρδιά σου, νιώθοντας πιο μόνος από ποτέ, παρόλο που βρίσκεσαι ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους.

Και τότε έρχεται ο έρωτας, για να διαλύσει αυτές τις μίζερες στιγμές. Να δώσει νόημα στη ζωή σου, σε κάθε χτύπο της καρδιάς σου. Ο έρωτας που σε κάνει να χαμογελάς στη σκέψη του αγαπημένου σου όταν ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί. Ο έρωτας που διώχνει μακριά τη ρουτίνα της καθημερινότητας καθώς κάθε μέρα ανακαλύπτεις και κάτι καινούργιο γι’ αυτόν που αγαπάς. Ο έρωτας που κάθε μέρα σου επιφυλάσσει μια έκπληξη, καλή ή κακή, δεν έχει σημασία. Ο έρωτας που σου δίνει δύναμη να κλαις και να γελάς, ν’ αγαπάς και να πονάς. Ο έρωτας που σου μαθαίνει να ζεις τη ζωή, ν’ απολαμβάνεις την κάθε στιγμή ακόμα και το πιο μικρό κι ασήμαντο πράγμα. Ο έρωτας που σε κάνει να νιώθεις ατρόμητος, αρκεί να έχεις δίπλα σου τον έρωτα σου. Ο έρωτας που σε κάνει να πετάς, να ονειρεύεσαι, να δημιουργείς, να πιστεύεις και να ζεις, να περπατάς στον δρόμο χαμογελώντας.

Ο έρωτας, μια κινητήριος δύναμη πιο ισχυρή από κάθε άλλη. Η κινητήριος δύναμη που βάζει μπρος την καρδιά και την ψυχή. Όταν έρθει ο έρωτας ζήσε τον στο έπακρο, μην φοβηθείς μήπως πληγωθείς. Αφέσου κι απόλαυσε το πιο όμορφο συναίσθημα στον κόσμο!