The end of an era...

Έτρεμα πολύ καιρό για τον ερχομό αυτής της στιγμής. Η σκέψη της στριφογύριζε διαρκώς στο μυαλό μου μα προσπαθούσα να την μπλοκάρω και να ζω την κάθε μέρα ως είχε.Μα τώρα βγήκα απότομα από την άρνηση που ζούσα.Βοήθησε το σαλόνι που γέμισε κούτες,το σπίτι που ξαφνικά έμεινε άδειο,αποκρουστικά άδειο,τόσο που η φωνή μου δημιουργούσε ηχώ,οι άντρες που κουβαλούσαν άγαρμπα τις κούτες δίχως να γνωρίζουν πως κρατούσαν στα χέρια τους τη ζωή μου-ή τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι από αυτή-και οι φωνές,τα γέλια και τα τραγούδια που έπαψαν απότομα μερικά βράδια νωρίτερα.Το τέλος μιας εποχής,το τέλος των φοιτητικών μου χρόνων,το τέλος της εξερεύνησης της ατελείωτης αυτής πόλης,το τέλος  μιας υπέροχης σχέσης,μιας μεγάλης αγάπης,το πάγωμα των φιλιών,γενικά το τέλος. Διόλου προετοιμασμένη δεν ήμουν για αυτό. Όχι πως θα μπορούσα να είμαι ποτέ. Υποθέτω πως σε λίγο καιρό ο πόνος και αυτό το μούδιασμα στην καρδιά και ο κόμπος στο λαιμό θα υποχωρήσουν και θα μπορέσω να αισθανθώ και πάλι χαρά,γιατί το τέλος αυτής της εποχής το ακολουθεί η αρχή μιας άλλης. Σίγουρα αυτή η πρακτική στην Πορτογαλία είναι μεγάλη ευκαιρία και το ήθελα όσο τίποτα άλλο,το μεγαλύτερο μου όνειρο ήταν άλλωστε πάντοτε το να φύγω στο εξωτερικό.Όμως για να κάνεις πραγματικότητα το μεγάλο σου όνειρο αξίζει να θυσιάσεις μια μεγάλη αγάπη;Νομίζω πως τίποτα στον κόσμο δεν αξίζει αυτή την θυσία.Μα θα μου κάνει καλό λένε όλοι,θα σταθώ στα πόδια μου,θα μάθω να τα βγάζω πέρα μόνη μου,θα δω καινούργια μέρη,θα γνωρίσω κόσμο,θα αποκτήσω νέες απίστευτες εμπειρίες,θα θα θα...Σίγουρα θα τα κάνω όλα αυτά και σίγουρα θα είμαι χαρούμενη και περήφανη για τον εαυτό μου που τα κατάφερε,όμως αυτό το κενό που άνοιξε στην καρδιά μου πως θα το γεμίσω; Ναι θα γνωρίσω νέα άτομα και ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου ξαναχτυπήσει ο έρωτας την πόρτα αλλά νομίζω πως εάν μου την χτυπούσε θα δίσταζα να ανοίξω.Θα άφηνα να χτυπά και εγώ θα έφευγα από την πίσω πόρτα για να τρέξω να χωθώ στην αγκαλιά του.Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον,θα αφήσω τις μέρες να κυλήσουν κι όπου με πάνε,και θα τις περνάω με χαμόγελο.Ίσως ψεύτικο στην αρχή μα μέρα με τη μέρα θα πλησιάζω στο αληθινό.Έχω ακούσει μια θεωρία που λέει πως εάν χαμογελάς για λίγα λεπτά μέσα στη μέρα έστω και επιτηδευμένα τότε εξαιτίας της κίνησης συγκεκριμένων μυών μεταφέρεται στον εγκέφαλο το αίσθημα της χαράς.Έτσι θα χαμογελάω κι εγώ αρχικά,μηχανικά,να πείθω τον εαυτό μου πως είμαι χαρούμενη με την τροπή που πήραν τα πράγματα.Και κάποια στιγμή θα υπάρξω χαρούμενη ξανά.Κι όταν κάτι είναι πραγματικά αστείο τότε θα γελάσω και πάλι!