The one that got away...

Χθες καθώς περπατούσα στο κέντρο της πόλης συνειδητοποίησα πως ήταν σαν άθελα μου είχα ταξιδέψει στον χρόνο και είχα βρεθεί πέντε χρόνια πίσω,σε μια πόλη από την οποία ήθελα απεγνωσμένα να ξεφύγω για να δω τον κόσμο,να βιώνω έναν απίστευτα επώδυνο χωρισμό,να τριγυρνώ στην πόλη σαν χαμένη με τη μουσική στα αυτιά στη διαπασών,να περνάω ανάμεσα σε ανθρώπους που ούτε τους ήξερα ούτε με ενδιέφερε να τους γνωρίσω,να χάνομαι στις σκέψεις μου και να χώνομαι στα δαιδαλώδη στενά για να κλάψω δίχως να με δει κανείς,να ανεβαίνω σε απόμερα τείχη,να κάθομαι σε σκοτεινά παρκάκια για να μπορέσω να κάνω ένα τσιγάρο στα κρυφά λες και αυτό θα με κάνει να αισθανθώ καλύτερα,να αναζητάω παντού τη μορφή του παρόλο που ήξερα πως αυτή τη φορά θα ήταν αδύνατον να την βρω,να κάνω απίστευτες μαλακίες που να με φέρνουν κοντύτερα στο θάνατο από όσο βρέθηκα ποτέ.Είναι γεγονός,δεν ξέρω πως να χειρίζομαι τους χωρισμούς και ένα περισσότερο δεν ξέρω πως να χειριστώ αυτόν μια και σε καμία περίπτωση δεν τον επιθυμούσα.Αλλά μια ζωή αυτοκαταστροφική υπήρξα.Τώρα θα κάνω την διαφορά; Και στον δρόμο της επιστροφής,καθώς στα αυτιά μου ηχούσε η Katy Perry να τραγουδάει "The one that got away",αναρωτιόμουν λες να καταλήξω κι εγώ έτσι,ηλικιωμένη,δυστυχισμένη,με φαντάσματα του παρελθόντος να με κυνηγάνε επειδή άφησα την αγάπη να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μου; Α πα πα!