Ένα απόσπασμα από το σενάριο που έχω γράψει για το βίντεο που θα δημιουργήσω για κάποιο μάθημα που παρακολουθώ,το οποίο θα έχει ως θέμα το κέντρο της Αθήνας και τον γρήγορο ρυθμό ζωής :


“Αυτός ο γρήγορος ρυθμός της πόλης μοιάζει με μια δίνη που σε παρασέρνει και δεν μπορείς να της ξεφύγεις. Είναι ένας φαύλος κύκλος.Ξεκινάς από το σπίτι για να πας σε μια δουλειά και από εκεί σε μια άλλη και πάει λέγοντας,μέχρι να φτάσει το βράδυ για να καταλήξεις πίσω στο σπίτι,γνωρίζοντας πως αύριο πάλι στην ίδια δίνη θα πρέπει να παραδοθείς. Μπορούμε άραγε να ξεφύγουμε από αυτή τη δίνη; Αν επιλέξεις να αφεθείς σε αυτήν τότε συνέχισε να τρέχεις. Η ζωή σου θα είναι μια καθημερινότητα δίχως τέλος. Αλλά εάν καταφέρεις να ξεφύγεις,να αφήσεις πίσω σου την τρέλα της πόλης,τότε κάθε μέρα θα ζεις και μια νέα περιπέτεια.”


” Άσε το άγχος στην άκρη και στρέψε το κεφάλι προς τον ουρανό. Άφησε τον ήλιο να φωλιάσει μέσα σου,να σε γεμίσει ζεστασιά.Φόρα τα ακουστικά σου και άκου το αγαπημένο σου τραγούδι,σιγοτραγούδησε το διώχνοντας μακριά τα ενοχλητικά κορναρίσματα. Αγόρασε ένα λουλούδι και αφέσου στην ομορφιά του.Στάσου για ένα λεπτό και απόλαυσε τη μελωδία του πλανόδιου μουσικού.Μοιράσου τη δροσιά ενός παγωτού με κάποιον που αγαπάς,ταξίδεψε μακριά κι ας μην μπορείς να φύγεις,αυτή είναι η μαγεία του βιβλίου.Ότι κι αν γίνει,όσες υποχρεώσεις και εαν έχεις,πάντα φρόντισε να βρίσκεις χρόνο να χαρίζεις όμορφες στιγμές στον εαυτό σου αλλά και σε όσους αγαπάς. Άλλωστε τις ατελείωτες ώρες δουλειάς και στις ουρές στις λεωφόρους,στο μετρό την ώρα που αμήχανα θα κοιτάς το πάτωμα,οι αναμνήσεις από αυτές τις όμορφες στιγμές είναι που θα σε συντροφεύουν. Για να πειστείς για όσα σου λέω γιατί μάλλον σε έχει παρασύρει και εσένα η δίνη,εκεί που περπατάς απλά σταμάτα και κοίτα γύρω σου.Θα δεις τους πάντες να τρέχουν σαν τρελοί να προλάβουν-ένας θεός ξέρει τι. Και για ένα λεπτό θα πάψεις να είσαι ένας από αυτούς. Μέσα σε αυτό το λεπτό θα συνειδητοποιήσεις πως όλο αυτό δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και θα σταματήσεις να κυνηγάς το χρόνο από πίσω σαν σκυλί που κυνηγάει την ουρά του. Θα δεις ότι υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα από το να προλάβεις το μετρό,το τρόλεϊ  το οτιδήποτε. Όπως το να προλάβεις να ζήσεις. Γιατί σε πέντε με οκτώ λεπτά θα περάσει το επόμενο βαγόνι. Όμως τα λεπτά και οι στιγμές που περνάνε φεύγουν ανεπιστρεπτί.”


“Το πιο σημαντικό από όλα  μέσα σε όλο αυτό το τρέξιμο είναι να μην ξεχάσεις ποιός είσαι,από που έρχεσαι και που θέλεις να φτάσεις. Κι αν στην πορεία κάπου στρίψεις λάθος και χαθείς το μόνο που χρειάζεται για να βρεις και πάλι τον εαυτό σου είναι να σηκώσεις απλά τα μάτια σου στον ουρανό.Και αυτομάτως θα αισθανθείς γεμάτος.”