Τις τελευταίες μέρες στο μυαλό μου κυριαρχούσαν μονάχα σκέψεις γύρω από τον χωρισμό. Λογικό. Πολυφορεμένο μοτίβο σε βιβλία,τραγούδια,ταινίες,σειρές κτλ. Βγαλμένο απευθείας από την ζωή. Πόσες φορές δεν χώρισες,στενοχωρήθηκες έκλαψες,ξέσπασες,τα έσπασες,το έριξες στο φαΐ,το ποτό,το τσιγάρο,έκανες όσο κακό μπορούσες να κάνεις στον εαυτό σου μέχρι να φτάσει εκείνο το ωραίο πρωινό που το μυαλό σου γύρισε εκείνον τον γαμημένο τον διακόπτη και σταμάτησες επιτέλους να πονάς; Άπειρες. Και θα σου συμβεί ακόμα περισσότερες. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Βρίσκεις κάποιον,περνάς καλά μαζί του για όσο κρατήσει και μετά είτε το θέλεις είτε όχι χωρίζεις και eventually πας παρακάτω για να συνεχίσεις τον φαύλο κύκλο των σχέσεων. Ακόμα και εάν πιστεύεις πως έχεις βρει το άλλο σου μισό,δυστυχώς ούτε και τότε σε προφυλάσσει κανείς από την κατάρα του άξαφνου χωρισμού.
Καθώς έπαιζα λοιπόν το σενάριο του χωρισμού μου ξανά και ξανά στο μυαλό μου σίγουρη πως τέτοιος πόνος δεν έχει ξαναβιωθεί από άνθρωπο,το μυαλό μου ανέτρεξε στο αγαπημένο μου Sex and the City. Όποιος με γνωρίζει θα πει πως στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για εθισμό.Τι να γίνει,μια αδυναμία έχω και εγώ-πολλές έχω δηλαδή αλλά ας μην το κάνουμε θέμα-.Σκεφτόμουν λοιπόν εκείνα τα δυο επεισόδια στα οποία η Carrie χωρίζει με τον Mr.Big. Η ατάκα λοιπόν που έχει κολλήσει στο μυαλό μου και επαναλαμβάνεται λες και κάποιος έχει πατήσει το repeat είναι η εξής: Miranda:"You broke up with him,remember?" " Carrie: "Yeah right right,and that makes me what,happy?"
Χώρισες και χώρισες από κοινού,δεν ήταν ακριβώς ότι ξαφνιάστηκες μια και ήξερες ότι θα ακολουθούσε αυτή η μεγάλη αλλαγή,η μετακόμιση σου στην Πορτογαλία. Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει προκειμένου να μπορέσετε και οι δυο να πάτε παρακάτω στη ζωή σας.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είσαι ευτυχισμένη με αυτή την απόφαση.Αν ήταν στο χέρι σου θα τον έπαιρνες από το χέρι και θα το σκάγατε μαζί για την Πορτογαλία. Όμως αυτό δεν γίνεται,όπως δεν θα γινόταν και να μην φύγω για να μείνω μαζί του,ευκαιρίες σαν και αυτές δεν σου δίνονται κάθε μέρα.Ούτε να μείνω μαζί του ενώ ήμουν εγώ Πορτογαλία και αυτός Αθήνα θα ήταν λύση.Γιατί τον ξέρω καλά τον εαυτό μου και δεν θα άντεχε,θα τον ήθελα συνεχώς κοντά μου,διότι τι σχέση είναι αυτή όταν δεν ζεις τον άλλον,όταν δεν μοιράζεσαι τη ζωή σου μαζί του; Έτσι μέση λύση δεν υπήρχε,μονόδρομος ο χωρισμός.Αλλά κάθε άλλο παρά σε ξέφωτο με οδήγησε αυτός ο μονόδρομος,περισσότερο σε έρημο και σκοτεινό δρομάκι θα έλεγα.
Θυμάμαι ακόμα εκείνη την σκηνή όπου η Carrie μιλάει ασταμάτητα στις υπόλοιπες τρεις για τον Mr.Big και αναλύει ξανά και ξανά την σχέση και τον χωρισμό τους μέχρι που φτάνει μια στιγμή που απλά δεν αντέχουν να την ακούν πια και την στέλνουν να μιλήσει σε ψυχολόγο.Κάπως έτσι μάλλον θα καταντήσω κι εγώ. Σε λίγο κανείς δεν θα αντέχει να με ακούει πια,θα το χουν βαρεθεί πια αυτό το θέμα και με βλέπω να καταλήγω και εγώ στην καρέκλα του ψυχαναλυτή να αναρωτιέμαι γιατί τελείωσε κατ' αυτόν τον τρόπο η κατά τ' άλλα υπέροχη σχέση μου,πως μπορούσε να έχει αυτή την συμπεριφορά από την στιγμή που ισχυριζόταν ότι με αγαπούσε.Κοντοζυγώνει η ώρα και για το δικό μου intervention. Oh yes indeed! "Stop her before she obsesses again" που λέει και η Miranda. Αλλά εντάξει σε λίγες μέρες ευελπιστώ πως όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.Λίγο η αλλαγή του περιβάλλοντος,λίγο τα καινούργια άτομα που θα μπουν στην ζωή μου,που θα πάει θα το ξεπεράσω κι αυτό!
Και κάτι ακόμα.Τι ακριβώς παίζει με τον περίφημο "Break up rule"? Κατά την Charlotte για να ξεπεράσεις μια σχέση χρειάζεται ο μισός χρόνος σε σχέση με τον καιρό που έβγαινες με τον συγκεκριμένο άτομο και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πιέζεις τον εαυτό σου για να αισθανθείς καλύτερα,το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κλάψεις στον ώμο των φίλων σου,να αισθανθείς πολύ άσχημα,να παίξεις ξανά και ξανά στο μυαλό σου όλα εκείνα που μισούσες πάνω του και με τον καιρό θα το ξεπεράσεις. Από την άλλη η Miranda φαίνεται να πιστεύει πως με το που χωρίζεις πρέπει να αφήσεις πίσω σου κάθε θλίψη και να μπεις επιτόπου και πάλι στο παιχνίδι. Μακάρι να μπορούσα να ακολουθήσω την θεωρία της Miranda αλλά πάντα δυστυχώς υπερισχύει η Charlotte μέσα μου.Ακόμα και εάν ο άλλος φαίνεται να έχει προχωρήσει εγώ εκεί,αντί να το πάρω εγωιστικά,να διαγράψω τα πάντα και να πάω παρακάτω,παραμένω κολλημένη σε κάτι που έχει τελειώσει και μάλλον δεν πρόκειται να ξαναγίνει ποτέ όπως ήταν.
Και το τελικό και μεγάλο ερώτημα: "When you love someone and you break up,where does the love go?"
Καθώς έπαιζα λοιπόν το σενάριο του χωρισμού μου ξανά και ξανά στο μυαλό μου σίγουρη πως τέτοιος πόνος δεν έχει ξαναβιωθεί από άνθρωπο,το μυαλό μου ανέτρεξε στο αγαπημένο μου Sex and the City. Όποιος με γνωρίζει θα πει πως στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για εθισμό.Τι να γίνει,μια αδυναμία έχω και εγώ-πολλές έχω δηλαδή αλλά ας μην το κάνουμε θέμα-.Σκεφτόμουν λοιπόν εκείνα τα δυο επεισόδια στα οποία η Carrie χωρίζει με τον Mr.Big. Η ατάκα λοιπόν που έχει κολλήσει στο μυαλό μου και επαναλαμβάνεται λες και κάποιος έχει πατήσει το repeat είναι η εξής: Miranda:"You broke up with him,remember?" " Carrie: "Yeah right right,and that makes me what,happy?"
Χώρισες και χώρισες από κοινού,δεν ήταν ακριβώς ότι ξαφνιάστηκες μια και ήξερες ότι θα ακολουθούσε αυτή η μεγάλη αλλαγή,η μετακόμιση σου στην Πορτογαλία. Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει προκειμένου να μπορέσετε και οι δυο να πάτε παρακάτω στη ζωή σας.Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είσαι ευτυχισμένη με αυτή την απόφαση.Αν ήταν στο χέρι σου θα τον έπαιρνες από το χέρι και θα το σκάγατε μαζί για την Πορτογαλία. Όμως αυτό δεν γίνεται,όπως δεν θα γινόταν και να μην φύγω για να μείνω μαζί του,ευκαιρίες σαν και αυτές δεν σου δίνονται κάθε μέρα.Ούτε να μείνω μαζί του ενώ ήμουν εγώ Πορτογαλία και αυτός Αθήνα θα ήταν λύση.Γιατί τον ξέρω καλά τον εαυτό μου και δεν θα άντεχε,θα τον ήθελα συνεχώς κοντά μου,διότι τι σχέση είναι αυτή όταν δεν ζεις τον άλλον,όταν δεν μοιράζεσαι τη ζωή σου μαζί του; Έτσι μέση λύση δεν υπήρχε,μονόδρομος ο χωρισμός.Αλλά κάθε άλλο παρά σε ξέφωτο με οδήγησε αυτός ο μονόδρομος,περισσότερο σε έρημο και σκοτεινό δρομάκι θα έλεγα.
Θυμάμαι ακόμα εκείνη την σκηνή όπου η Carrie μιλάει ασταμάτητα στις υπόλοιπες τρεις για τον Mr.Big και αναλύει ξανά και ξανά την σχέση και τον χωρισμό τους μέχρι που φτάνει μια στιγμή που απλά δεν αντέχουν να την ακούν πια και την στέλνουν να μιλήσει σε ψυχολόγο.Κάπως έτσι μάλλον θα καταντήσω κι εγώ. Σε λίγο κανείς δεν θα αντέχει να με ακούει πια,θα το χουν βαρεθεί πια αυτό το θέμα και με βλέπω να καταλήγω και εγώ στην καρέκλα του ψυχαναλυτή να αναρωτιέμαι γιατί τελείωσε κατ' αυτόν τον τρόπο η κατά τ' άλλα υπέροχη σχέση μου,πως μπορούσε να έχει αυτή την συμπεριφορά από την στιγμή που ισχυριζόταν ότι με αγαπούσε.Κοντοζυγώνει η ώρα και για το δικό μου intervention. Oh yes indeed! "Stop her before she obsesses again" που λέει και η Miranda. Αλλά εντάξει σε λίγες μέρες ευελπιστώ πως όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο.Λίγο η αλλαγή του περιβάλλοντος,λίγο τα καινούργια άτομα που θα μπουν στην ζωή μου,που θα πάει θα το ξεπεράσω κι αυτό!
Και κάτι ακόμα.Τι ακριβώς παίζει με τον περίφημο "Break up rule"? Κατά την Charlotte για να ξεπεράσεις μια σχέση χρειάζεται ο μισός χρόνος σε σχέση με τον καιρό που έβγαινες με τον συγκεκριμένο άτομο και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πιέζεις τον εαυτό σου για να αισθανθείς καλύτερα,το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κλάψεις στον ώμο των φίλων σου,να αισθανθείς πολύ άσχημα,να παίξεις ξανά και ξανά στο μυαλό σου όλα εκείνα που μισούσες πάνω του και με τον καιρό θα το ξεπεράσεις. Από την άλλη η Miranda φαίνεται να πιστεύει πως με το που χωρίζεις πρέπει να αφήσεις πίσω σου κάθε θλίψη και να μπεις επιτόπου και πάλι στο παιχνίδι. Μακάρι να μπορούσα να ακολουθήσω την θεωρία της Miranda αλλά πάντα δυστυχώς υπερισχύει η Charlotte μέσα μου.Ακόμα και εάν ο άλλος φαίνεται να έχει προχωρήσει εγώ εκεί,αντί να το πάρω εγωιστικά,να διαγράψω τα πάντα και να πάω παρακάτω,παραμένω κολλημένη σε κάτι που έχει τελειώσει και μάλλον δεν πρόκειται να ξαναγίνει ποτέ όπως ήταν.
Και το τελικό και μεγάλο ερώτημα: "When you love someone and you break up,where does the love go?"
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου